Ballekes etend voor het scherm

Pixelninjas en Papiertijgers

Intussen in papierland: tweewekelijkse column door Celia Ledoux in De Morgen op Zaterdag, bijlage Wax.
Genoeg voor pixelninjas om vanachter de computer naar de krantenwinkel te sluipen en terug? Wie weet.

Ander nieuws?
Mijn highly pregnant body voelt zich bijna zoals de ietwat uitgedijde ondertitel van de column “la mama”. Mijn binnenste fronst nog steeds geweldig bij het idee dat ik ooit een la mama zou worden en trekt een tijgerkleedje aan.
Mijn huis is ingenomen door loodgieters, die columneren of bloggen geen eerbare beroepen vinden en dat luidkeels laten merken.
Recensies zijn helemaal op de achtergrond gezakt. Dat had u al door, no doubt. Mijn inspiratie focust zich op fictie voor het ogenblik. Uitgeverijen contacteren, praten met redactrices, columns publiceren. Bloggen komt er zo niet van, en ook romanidee nr 2 bubbelt in onder- en bovenbewuste. En natuurlijk is er de voorbereiding (enorm) voor een pakje mens (mini).

Verder vergeet ik steeds weer dat binnenkort te publiceren essay – in de vrouwelijk georiënteerde “Belladonna”-editie 1/ 2010 van Dietsche Warande en Belfort; een aanrader –aan te geven bij Sabam. Misschien omdat mijn royalties van vorig jaar een ongelófelijk royale 3,56 euro bedroegen. (A. Spetterend? B. Al het administratief werk waard? C. Geheel beschamend en nooit uitgekeerd?)
Voor Sinterklaas lag er nog geen Bèbeh in de wieg. Bèbeh (=werktitel voor Ledoux junior) blijft voorlopig:
* Gretig Afnemer van Vette Vis,
* Veroorzaker van Waanzinnige Wagenziekte en Manische Misselijkheid,
*Plotse Middernachtelijke Zin in Steak-hebber,
* Tot het Laatste Moment in-Utero-Draaier
Etc. etc., zoals er bij adellijke titels dan volgt.

Het is moeilijk niet geobsedeerd te raken als een wezen in je buik elk moment van de dag mentale, fysieke, emotionele aandacht vraagt. Waaraan u dat doet denken? Alien wellicht.

Voor het nieuwe jaar hoop ik op:
* mijn lijf weer in buigzamer vorm, met de newly acquired force en zelfvertrouwen blijvend erin,
* geen zwangerschapsstriemen (nog geen tot dato en counting),
* inspiratie tussen de babystuff door,
* blij, begrijpend, respectvol kraambezoek ("don’t you fucking touch that baby!"),
* een eigen leven, misschien geholpen door geëngageerde omgeving, ietwat doorslapende Bèbeh en helpende Mr Ledoux.
* een uitgegeven roman bij de Grote Uitgeverij waar we nu bij zitten (niet te verwarren met de Grote Uitgeverij waar we net anderhalf jaar mee hebben samengewerkt)
* Fijn veel schrijf-of ander inkomen (wordt aan gewerkt)

Ah ja. En de DVDspeler die me voor mijn verjaardag werd beloofd wil ik ook nog wel, by the way.

Celia Ledoux

Gemaakt dit jaar

Eindejaarslijst, deel één

Omdat het niet altijd high-brow moet zijn...

Ganola: voor het eerst
Cakes: een tiental
Boek: één
Lekker eten: een hoop tot maart. Daarna te mottig wegens hypergezonde en licht dominante foetus
Reizen: vier- Bodrum, Venetië, Berlijn, zee
Recensies: een stuk of acht
Lettertekens: ontelbare
Columns: een dozijntje, en working on it
Scènes: een paar
Andermans dag: hopelijk ook een paar
Vooruitgang: veel
Contacten: veel en leuke
Ideeën: meer dan genoeg
Laurierlikeur: twee batches, uit eigen tuin
Gaten in achtertuin: een massa (ook weer gedicht, achteraf)
Vijgenconfituur: potten en potten
Kind: één

Celia Ledoux

Book review: Eva Cox, Eén twee drie ten dans, 2009

Een regenwoud vol dansende taal


Poëzie is een regenwoud vol vreemde beesten. Er wordt gebeten, verbeten en betreurd. Er wordt bemind, gehaat, en meestal beide. Sommige dichters planten hun woorden als zeldzame nakomelingen, anderen strooien ze in het rond als kikkerdril.

Maar niet zo vaak komen veel van die neigingen samen. Eva Cox’s nieuwe werkje, “Eén twee drie ten dans” lijkt in die zin het regenwoud zelve. Gevoelens, stijlen en zelfs genres stromen moeiteloos in mekaar over. Organisch wordt er gesprongen van vrolijk sprookje naar vrije vertaling vol melancholie, om dan weer een ritmerijm op te pikken dat niet alleen een meeslepende pump in zich draagt maar het humeur als vanzelf opkrikt. Zelden worden de grenzen van de poëzie zo opgerekt als in dit bundeltje.

Bekritiseerd om de bij momenten volkse taal, valt er van Cox' uiteenlopende taalregisters evengoed te genieten. Honing smaakt goed, maar een lik suikerbiet mag ook wel eens. En eens die permissiviteit vastgesteld is het moeilijk aan deze bundel fouten op te merken. Het lijkt een bijna kinderlijk zonnig, zorgeloos werk, dat bij vaker herlezen overloopt van spitsvondigheid zoals een computergame dat allerlei easter eggs verbergt. De paginanummering vervangt Cox door een “karakter-telsysteempje”, waardoor pagina 1287 door 378 kan worden gevolgd. Het zo onweerstaanbaar volkse ritmerijm blijkt bij binnensmonds opzeggen van binnenregelse klank- tot stafrijmen te barsten. Elke pagina in deze bundel danst inderdaad. Van poederroze ballet tot gruwelijk oerritueel, over dromerige pavanes naar modern abstract. En in elk van die genres word je, zelfs als poëzie- en dansleek, onweerstaanbaar en moeiteloos meegevoerd. Opeens blijk je te kunnen dansen. Opeens houdt de dichthater van poëzie. C’est magique!

Het is moeilijk een zo speels, fijn, pittig werk te recenseren zonder in meligheid te vervallen. Maar what the hell. Eén twee drie ten dans maakt wel wat overmoedig, dus daar gaan we: van deze bundel spat de lente af van klaproos tot ooievaarsbek met joelende passie. Eva Cox, die op het vorige PassaPortaFestival zo verlegen overkwam: zij pakt eenvoudigweg beter op papier. Zij verleidt met haar woorden. En het is lente, dus laat het over u komen. Lees deze bundel, poëzielover of -hater, en voel Cox’ organische woordvlinders van de poëzie van uw tenen tot diep in de buik trekken.


Celia Ledoux

Blijde tijdingen en een movie review: Coraline

Hi there peoples,



Meestal willen anonieme bloggers me een grotere lul of een link naar verkoopsites aansmeren, maar dit keer was het een lezer die kloeg over de follow-up hier in mijn stukje ongewiede cyberspace. Hij/zij heeft gelijk: aartslui ben ik. Boete en gesel upon me.



Cela dit: ik heb alweer een fantastisch excuus. Na een vakantie tussen lagunes en jachthavens (het loont om er buiten het seizoen op uit te trekken) bleek ik gewoon keihard zwanger te zijn. Al dat kotsen had dus niets met de vreemde cuisine te maken. Dat krijg je met al die seks. Als het geen aids is komt er een baby van.



Een maand of vier later loop ik hier nog altijd geel en groen misselijk te wezen. Maar tussenin schrijf ik toch alweer, en dat fantastisch décolleté dat je ervan krijgt is een (magere) troost. Niet dat de vrees straks een luierverversende paria ten dienste van Little Ledoux te worden, ver van alle cultuur en publicatiekansen, niet ergens in mijn achterhoofd hangt. Vandaar een licht overhaaste trip volgende week richting Venetie voor de Biennale, en een dringend afvragen hoe ik mijn lezende/literaire kennissenkring vergroot als compleet niet-glad mens.


Intussen hebben jullie een stel reviews tegoed. Zodadelijk al een eerste: Coraline, het donkere sprookje uit de Burton-stal dat we als opener van het BIFFF te zien kregen. Moet u intussen gezien hebben of anders nu gaan huren als zondagsfilm.

Voor ik in allerlei Giardini ga rondhangen volgt misschien nog wat literatuur.
En exclusief een flashreview van Peaches. Hierzie: veel kostuumwissels, energie die het podium af spat, en een fantastische overgave aan het publiek die aan het seksuele grensde. Wel kronkelt ze wat veel maar hey, ze is een icoon, daarvan nemen we de kapsones erbij. Spijtig genoeg was Foetus Ledoux die avond bijzonder kotsgraag en vermoed ik dat ik een Burt Bacharach-fan aan het kweken ben. Oh god.



Verder schrijf ik momenteel een stuk over feminisme en vrouwelijke schrijfsters voor Dietsche Warande en Belfort, en heb me daarvoor kniediep in de Anja Meulenbelt, Ariel Levy, Ayaan Hirsi Ali (redelijk waardeloos wegens nogal rabiaat en pamflettair), Fatima Mernissi en andere straffe madams gewerkt. STAPELS feministische literatuur ligt hier overal in huis te slingeren. Geloof het of niet, in tegenstelling tot pakweg de meeste hedendaagse filosofen schrijven ze nog lekker en leesbaar ook. Als dat geen diepgravend artikel wordt weet ik het niet. Een bakje kritiek komt vast ook wel, van filosofen die me een nihiliste of een gefrustreerde etc vinden of zo. Mijn zwangerschaphormonen kijken er vol gram naar uit.


Allez: een kus vol moederschapsliefde en dat soort idiote clichés,
Celia Ledoux



Bestaat perfectie dan toch?




We wandelden mysterieus dromerig weg van de pre-screening van Coraline, openingsfilm voor de 27e editie van het Festival van de Fantastische Film te Brussel. Waarom houden we toch zo van donkere comics? Waarom blijft de dood van Bambi's moeder ons meer bij dan alle Disney-zoetigheid die volgde? Is het dat geruststellend gevoel dat animatie nooit echt is? Of de verslingerdheid aan duistere humor waarmee Tim Burton ons opzadelde?

Coraline, de nieuwste worp van Henry Selick (The Nightmare before Christmas), stelt gerust op alle fronten. Het fascinerend griezelige verhaal vertelt hoe Coraline, een eenzaam meisje, in haar nieuwe huis een deur ontdekt naar een ideale wereld, met een Andere Moeder en Vader. En natuurlijk ontpopt die wereld zich gaandeweg als allesbehalve ideaal.

Coraline combineert de sprookjesachtige perfectie van Disney met de griezelige inventiviteit en donkere fantasie van de Burton-stal. Bovendien is deze stop-motion-animatiefilm het eindresultaat van een batterij getalenteerde artiesten ondersteund door verbluffende techniek. De prent ziet er perfect uit, maar heeft met zijn naturel een voetje voor op de gelikte look van andere recente animatiefilms. Uw suspense of disbelief blijft, tekenfilm of niet, gegarandeerd aan de ingang van de filmzaal achter.
In stereoscopische 3-D gefilmd gaat Coralines innovatie een stap verder dan die van The Corpse Bride of The Nightmare before Christmas, de andere prijsbeesten uit dezelfde stal. Ook inhoudelijk stelt dit verhaal niet teleur. Al wordt Coraline gepromoot ls familiefilm, de schitterende dubbele bodems, verwjizingen en diepe thematiek worden best gesmaakt door volwassenen. Bovendien is dit zoals gezegd een spooky én realistische film. Maar als uw kleine (zus of broer) haar op de tanden heeft zullen ook zij smullen van deze levensgrote wonderwereld.

Thema en moraal - het gras aan de andere kant lijkt alleen maar groener - slaan dus voor geen meter op de film zelf. Coraline surft een foutloos, schijnbaar moeiteloos parcours qua techniek, acteerprestaties, visuele vormgeving, innovatie, diepgang en puur primaire spanningsboog, op basis van een uitstekende bestseller door Neil Gairman. Onze cynisch kritische geest viel het zelfs niet op dat de mierzoete en veel te alomtegenwoordige Dakota Fanning de hoofdrol vertolkte. Misschien werd haar stem digitaal wat verzuurd?

U begrijpt het al: zelfs wij zure persmuskieten zijn ingepakt door Coraline. De prent verscheen op 10 juni in de Belgische filmzalen, nadat de 27e editie van het uitstekende Festival van de Fantastische Film in Brussel hem als knallende opener toonde. Allen daarheen!


Celia Ledoux

Ten overvloede

Lente!

Ik zei toch dat het ten overvloede was.

Verder ook nog nieuws.
Mijn van PR wetende vrienden zeggen namelijk dat mijn zelfreclame en communicatie sucken, en ze hebben gelijk.

Schone Letteren:

• In de huidige editie van Dietsche Warande en Belfort,"Lieve God", een themanummer samengesteld door Jan Lauwereyns en Patricia De Martelaere is een verhaal van me gepubliceerd: Décor Lazio. Lezen die hap. En geen crisisexcuses. Hij ligt in elke bibliotheek.
• Binnenkort: column van Celia Ledoux. In één of diverse nationale lettermedia.
• Om naar uit te kijken: het manuscript Letterfrack is intussen uitgegroeid van novelle tot roman. Publicatie komt steeds dichterbij.
• PassaPortafestival: gegeten, gezien, verteerd. Prettig.
• Ook binnenkort: een nieuwe computer. Het wordt zowat tijd. Mijn vingers hameren op dit klavier, en toch rollen er nog toetsen vast.

In de omgeving

• Vriend Jean Delouvroy, begenadigd componist, heeft onlangs weer eens uitstekend werk geleverd in de Brusselse publike ruimte.
• Ook verderaf concerten van verderaf: Arsenal: geweldig. Opera in de Munt met La Fura Dels Baus: deze zaterdag.
• Hors catégorie: Parijs volgende maandag. Hier met de croissants.
• Misschien op zondag: de Ronde van Vlaanderen. Als in het aankomstpunt geborene moet ik daar eigenlijk echt naartoe. Uitgenodigd en afwachtend of ik mee mag in de volgwagen.

Aankomende recensies:

• The Neon Judgement 28 april, persvoorstelling met the Hacker en Miss Kittin. Recensie de volgende dag
• Een paar boeken. Eva Cox, waarschijnlijk. Kristien Hemmerechts, eveneens.
• Het BIFFF, naar goede Belgische traditie een kitchy omkadering voor vaak uitstekende fantasy, horror, thriller, begint op 9 april inTour en Taxis. Wees erbij zoals ik, of lees mijn artikels de volgende dag in de al dan niet online gazet.

Geniet van de zon, possums!

Celia Ledoux

Reprise in niet-bitter

Londen, zout- besprenkeld, afgewreven, gebakken op torentje met zuiderse kruiden

Om bitterheid uit aubergine te trekken: snij in schijven, besprenkel deze met zout, laat rusten. Wrijf een half uur later het zout van de aubergineschijven. Alle bitterheid is nu weggetrokken, en na vijf minuten bakken zullen ze zoet en smakelijk zijn.



Londen lijkt levendiger dan een jaar geleden.
Misschien door de verandering van gezelschap.
Misschien door de andere buurten.
Misschien omdat ik zelf nu anders ben. Anders doe.
Misschien is het dat mijn kop nu niet beneveld is en ik niet wil benevelen wat mij stoort.

Er is meer charme in de stad. Ik hoef geen tourist traps mee in te lopen; oververhitte steakhouses die de rest van het gezelschap aantrekken. Motjes voor hun neon.
Ik wist het natuurlijk vooraf, vorig jaar. Ze zijn er niet de mensen naar om dingen te zien. Ze willen dat de dingen naar hen toe komen, recht hun mond en ogen in. Suikerspinnen met vleugels in Disneyland.

Nu was er geduld. Ik had nooit gedacht dat Londen een stad was die geduld apprecieerde.Bombay ja, of Hong Kong, die hebben geduld nodig. Maar dommig simpel-stijlvol Londen?

Borough Market bijvoorbeeld blijft al een maand mijn hoofd in stromen. Overal voedselstalletjes. Hier was overvloed die Middeleeuws aanvoelde. De vrouwen hebben ronde boezems en een volle verkopersglimlach. Trots op wat ze telen. Mannen die nerveus en gespierd zijn, door al dat kratten dragen misschien.

Ik ben sindsdien niet meer naar de Zuidmarkt geweest, die in vergelijking zo offensief als een verpauperd grijs stuk rot fruit voelt. België valt nog altijd wat tegen. De winter is bij ons niet kil maar vuil. De mensen pikken zich als boze kippen door het leven. Kwaad gemier in 't praten. Ellebogenwerk op straat en binnenskamers, fatsoen gaat voor op openheid. Mijn gat knijpt dicht in schrikreactie.

Londen is je lekker zachte dikke stijlvolle tante, Brussel tante Pinneke. De gevoeligheid van een nieuwe eeuw vraagt om een zacht pantser. Onder het ruime décolleté van de Londense meisjes vermoed ik een zacht groot hart. Ze decoreren de taartjes zoals hun kleren zoals hun tenen. Slippers en open schoentjes in februari. Antivries in hun bloed, zeggen de Fransen gruwend.

Nieuwe foodies staan op in drommen generaties. In een wereld waar voedsel schaars is is eten hip. Wij hebben hier nog niet eens door hoe hip, hoe intens belangrijk. In Londen jengelt een driejarig jongetje bij zijn vader om lamsschenkelsandwich en hertenworst. Bij ons vraagt een kind om Mars of Choco Prince, of Bumbakoeken.

Hoe kan Londen nu warm zijn en Brussel te koud? Omdat daar krokussen bloeien in het park en hyacinthen, en ze hier worden platgetrapt in mijn voortuin? Gisteren trokken ze hun blonde tienerkopjes in bossen samen en giechelden in premature lentepret wanneer ik buiten kwam. Dan kom ik terug en ligt er opeens een slagveld op het voorpad. De moordlijn is te reconstrueren. Hier een trap, daar gerukt met bosjes tegelijk en vertrapt onder een laars. Ik probeer er sporen in te vinden, maar snap alleen nog minder.

Opruimen kan ik ze niet. (Hoe begraaf je bloemenlijkjes? Niemand huilt!) Ik ben dan maar zelf wat beginnen bloeden. Ook in mij is er plots dood. Bye bye baby baby bye bye.


Celia Ledoux

Vraag

Waarom?

Schrijft een redacteur alleen maar wat er NIET bevalt in je romandocument?



Uw verlangend naar een "fijne zinswending!", "scherp!" of zelfs een simpel "nice" taal in de kantlijn, zich per verbeterde pagina een pissiger schrijver voelende,

Celia Ledoux