Dat is toch strafKondigt een mens een internetpauze aan, komt er toch nog "jamaar waar blijf je nu" van.
Stoute bloglezers! Allez nee dat meen ik niet, kom eens hier, het is wel tof dat ik hier niet tegen mezelf zit te babbelen, dat geeft hoop voor als ik bejaard ben, lees maar voort, kom.
Dus. Ik zal nog maar eens posten waarmee ik
bezig ben, aangezien dat het enige is wat echt in mijn hoofd speelt. Hoewel, ik moet u waarschuwen, er mogelijk ander mensen interessanter dingen doen, of in ieder geval er veel foto's bij posten en handleidingen bij geven. Weet u wat, ik zal wat handleidingen linken, dan bespaar ik u meteen dat werk van uitvissen hoe je de dingen doet die je wil doen. (als u nu nog kan volgen doe ik een
give-away. Jawel, ik kan wel eens hip zijn als ik mijn best doe.)
Bon, waarmee ik bezig ben dus.
- Compleet uit het hoofd een supermantafel maken voor de dochter, strikt genomen is dat dus een supervrouwtafel, of een supermeisjetafel, of gendervriendelijker een superdreumestafel. Redelijk gelukt, al ben ik één keer uitgegleden met de marker, niets dat wat blauwe verf niet kan oplossen, edit, intussen opgelost. Me afvragen of Superman wel een tafel had.
- Een stoeleke restaureren voor de dochter om aan voorgenoemde tafel te zitten, enfin half restaureren. Het restaureren van het zitje is voor gevorderden, dat komt nog.
- Allerlei stuff organisen, daarbij halverwegen beseffen dat wat ik als organiser heb bedoeld eigenlijk een halvelings kunstachtig iets is geworden, en mij afvragen of ik het niet liever aan de (zeer kale) muur zou hangen.
- Foto's laten maken van mijzelf, model staan dus eigenlijk. Daar werd ik ooit voor betaald per uur en dat verdiende voor een student (en zelfs voor een post-student) heel redelijk, maar als het is om promotie voor een boek te maken krijg je daarvoor niks meer, ik waarschuw u maar alvast.
Uiteraard foto's gemaakt door iemand anders en niet zomaar iemand trouwens, want beeld is niet mijn sterkste kant.
Kat en kind staan er incidenteel ook op. 4 augustus te bewonderen in Brussel Deze Week, met eromheen gebouwd een interview over Brussel, baby's, boeken en ook een beetje over mij.
- 13 potten rode-mirabellen-confituur maken. Het geleerpunt (zie ook madame Zsazsa, hoezo link, dat adres kent u toch wel vanbuiten intussen?) straal voorbijlopen en dus nu
dito (= lopende) confituur hebben. Niet minder smakelijk.
- De dochter beletten kattenvoer te eten. Ja. Erg. Ik weet het. Afijn, ze lust ook champignonburger en waterijsjes.
- Veel te mooie schoenen zien bij Hatshoe (áls wij dan eens winkelen dan direct goed), mij daarbij afvragen of ik
1) daarop kan lopen elke dag want toch iets hoger qua hak dan mijn doorsnee elkedagstapschoenen,
niet dat ik elke dag op Puma's loop of zo
2) of ik dat
waard ben, zoals l'Oreal en mijn vriendin (die er dus ook bij was) beweren
3) of ik niet beter zou wachten tot zich weer een
Nathalie Verlinden op mijn weg begeeft, die schoentjes zijn magisch, komen je wel eens tegen op straat terwijl ze zo kwansuis elegant een frisse neus halen. Als je heel hard holt kan je er wel eens een vangen. Spijtig genoeg zijn mijn elkedagschoenen niet zo'n vlotte hollers, en ik kan die dreumes natuurlijk ook niet achterlaten, enfin,
als iemand Nathalie Verlindens wil doneren ben ik echt geen slecht adres.
4)
of ik mijn dochter niet mijn schoenentic aan het aanpraten ben, want dat kind loopt sinds twee weken elk vrij moment in mijn schoenen rond, van Birkies tot middelhoge hakken, schuifelschuifel. I
n die schoenenwinkel was ze ook al ta-ta-taterend aan het enthousiast modellen aangeven. Nog niet de juiste maat, maar wat wil je, ze kan nog niet lezen dus dat moet op het zicht.
5) of ik echt zo
consumeristisch bezig wil zijn, edit; het antwoord is ja want ik zit hier dus te editen met zwaar afgeprijsde pumpies aan de een-tafel-op-omhoog-gekruiste-pootjes, wat niet ongemakkelijk zit overigens.
Prompt trouwens met een heel mooie rok in de kop, zie je wel, dat stopt nooit dat consumerisme (hmmmm,
rok).
- Lampen uit berkenhout maken, oude juwelen herstellen, braambessen plukken uit Brussels tuintje, de pompoenen zien groeien en passant, piekerend een crèche overwegen en toch nog tot een cursus naaien worden verleid, door een blog verdorie! Maar wel een heel mooie. Wie heeft dan Rue Blanche nog nodig? (ik niet dus, of dat hoop je dan)
- Al hakend (ik ben laag gevallen, I know) uit een ooghoek Kurosawa kijken en mij afvragen of Madadayo nu ofwel niet zo supergoed is en de grappen zo belegen als op het eerste het beste Japans zuipfeestje, of dat ik er gewoon geen ruk van snap, van die doorzielde Japanse symboliek.
- Reizen boeken, of toch ééntje, een kleintje om effe te checken of Pup het nog altijd haat om elders te slapen.
- Voor congressen uitgenodigd worden. Meer later.
- Al de rest van de dingen die ik elke dag doe, want een kind, man, kat etc kan je niet zomaar laten liggen, dan worden ze kwaad en gaan ze mokken. Behalve opruimen, wat er enigszins aan te merken is.
- Een roman schrijven, dedju, dus het is gedaan met dat bloggen hier! Als er nog iemand een tutorial wil van het een of ander laat je het maar weten, maar intussen wordt er serieuzer gerateld. Op een laptoptoetsenbord!
Labels: DIY, kind, kurosawa, lijst, nathalie verlinden, pruimen bezig, pumps, reizen, roman, stoelbekleding, tafel, tuin
