Hi there peoples,
Meestal willen anonieme bloggers me een grotere
lul of een link naar verkoopsites aansmeren, maar dit keer was het een lezer die kloeg over de follow-up hier in mijn stukje ongewiede cyberspace. Hij/zij heeft gelijk: aartslui ben ik. Boete en gesel upon me.
Cela dit: ik heb alweer een fantastisch excuus. Na een vakantie tussen lagunes en jachthavens (het loont om er buiten het seizoen op uit te trekken) bleek ik gewoon keihard zwanger te zijn. Al dat kotsen had dus niets met de vreemde cuisine te maken. Dat krijg je met al die seks. Als het geen aids is komt er een baby van.
Een maand of vier later loop ik hier nog altijd geel en groen misselijk te wezen. Maar tussenin schrijf ik toch alweer, en dat fantastisch décolleté dat je ervan krijgt is een (magere) troost. Niet dat de vrees straks een luierverversende paria ten dienste van Little Ledoux te worden, ver van alle cultuur en publicatiekansen, niet ergens in mijn achterhoofd hangt. Vandaar een licht overhaaste trip volgende week richting Venetie voor de Biennale, en een dringend afvragen hoe ik mijn lezende/literaire kennissenkring vergroot als compleet niet-glad mens.
Intussen hebben jullie een stel reviews tegoed. Zodadelijk al een eerste: Coraline, het donkere sprookje uit de Burton-stal dat we als opener van het BIFFF te zien kregen. Moet u intussen gezien hebben of anders nu gaan huren als zondagsfilm.
Voor ik in allerlei Giardini ga rondhangen volgt misschien nog wat literatuur.
En exclusief een flashreview van Peaches. Hierzie: veel kostuumwissels, energie die het podium af spat, en een fantastische overgave aan het publiek die aan het seksuele grensde. Wel kronkelt ze wat veel maar hey, ze is een icoon, daarvan nemen we de kapsones erbij. Spijtig genoeg was Foetus Ledoux die avond bijzonder kotsgraag en vermoed ik dat ik een Burt Bacharach-fan aan het kweken ben. Oh god.
Verder schrijf ik momenteel een stuk over feminisme en vrouwelijke schrijfsters voor
Dietsche Warande en Belfort, en heb me daarvoor kniediep in de
Anja Meulenbelt,
Ariel Levy, Ayaan Hirsi Ali (redelijk waardeloos wegens nogal rabiaat en pamflettair),
Fatima Mernissi en andere straffe madams gewerkt. STAPELS feministische literatuur ligt hier overal in huis te slingeren. Geloof het of niet, in tegenstelling tot pakweg de meeste hedendaagse filosofen schrijven ze nog lekker en leesbaar ook. Als dat geen diepgravend artikel wordt weet ik het niet. Een bakje kritiek komt vast ook wel, van filosofen die me een nihiliste of een gefrustreerde etc vinden of zo. Mijn zwangerschaphormonen kijken er vol gram naar uit.
Allez: een kus vol moederschapsliefde en dat soort idiote clichés,
Celia Ledoux
Bestaat perfectie dan toch?
We wandelden mysterieus dromerig weg van de pre-screening van Coraline, openingsfilm voor de 27e editie van het Festival van de Fantastische Film te Brussel. Waarom houden we toch zo van donkere comics? Waarom blijft de dood van Bambi's moeder ons meer bij dan alle Disney-zoetigheid die volgde? Is het dat geruststellend gevoel dat animatie nooit echt is? Of de verslingerdheid aan duistere humor waarmee
Tim Burton ons opzadelde?
Coraline, de nieuwste worp van Henry Selick (The Nightmare before Christmas), stelt gerust op alle fronten. Het fascinerend griezelige verhaal vertelt hoe Coraline, een eenzaam meisje, in haar nieuwe huis een deur ontdekt naar een ideale wereld, met een Andere Moeder en Vader. En natuurlijk ontpopt die wereld zich gaandeweg als allesbehalve ideaal.
Coraline combineert de sprookjesachtige perfectie van Disney met de griezelige inventiviteit en donkere fantasie van de Burton-stal. Bovendien is deze stop-motion-animatiefilm het eindresultaat van een batterij getalenteerde artiesten ondersteund door verbluffende techniek. De prent ziet er perfect uit, maar heeft met zijn naturel een voetje voor op de gelikte look van andere recente animatiefilms. Uw suspense of disbelief blijft, tekenfilm of niet, gegarandeerd aan de ingang van de filmzaal achter.
In stereoscopische 3-D gefilmd gaat Coralines innovatie een stap verder dan die van The Corpse Bride of The Nightmare before Christmas, de andere prijsbeesten uit dezelfde stal. Ook inhoudelijk stelt dit verhaal niet teleur. Al wordt Coraline gepromoot ls familiefilm, de schitterende dubbele bodems, verwjizingen en diepe thematiek worden best gesmaakt door volwassenen. Bovendien is dit zoals gezegd een spooky én realistische film. Maar als uw kleine (zus of broer) haar op de tanden heeft zullen ook zij smullen van deze levensgrote wonderwereld.
Thema en moraal - het gras aan de andere kant lijkt alleen maar groener - slaan dus voor geen meter op de film zelf. Coraline surft een foutloos, schijnbaar moeiteloos parcours qua techniek, acteerprestaties, visuele vormgeving, innovatie, diepgang en puur primaire spanningsboog, op basis van een uitstekende bestseller door Neil Gairman. Onze cynisch kritische geest viel het zelfs niet op dat de mierzoete en veel te alomtegenwoordige Dakota Fanning de hoofdrol vertolkte. Misschien werd haar stem digitaal wat verzuurd?
U begrijpt het al: zelfs wij zure persmuskieten zijn ingepakt door Coraline. De prent verscheen op 10 juni in de Belgische filmzalen, nadat de 27e editie van het uitstekende Festival van de Fantastische Film in Brussel hem als knallende opener toonde. Allen daarheen!
Celia Ledoux
Labels: Anja Meulenbelt, Ariel Levy, Ayaan Hirsi Ali, baby, Biennale, Bifff, coraline, Fatima Mernissi, feminisme, Peaches, zwanger
