Zo folks - onderstaande review zoals beloofd, en zoals gepubliceerd in het Galicisch theatermagazine.

Enfin, dat mag men vermoeden. Het beloofde proefexemplaar moet er nog aankomen.
Dus ofwel:

a) zijn de Galiciërs toch evenveel een volk van loze beloftes als de meer mediterrane mede-Spanjaarden
b) is het intussen failliet gegaan, zoals veel (ook uitstekende) kunstkritische magazines regelmatig beschoren is
c) verschijnt het tweejaarlijks, zoals wel meer van die kunstkritische toenstanden

In ieder geval, volgend is voor hen bijeengeschreven. Van dans heb ik me lang afzijdig gehouden, maar de ene lokkende uitzondering maakt vaak een regel. Zo ook hier. Zonder één lijntje tekst - een houvast voor een taalpersoon - zat ik dit keer op het puntje van mijn stoel; zweefde er soms zelfs boven, wegens flink emotioneel aangesproken. Jawel, folks, angst en identificatie wisselen af in een vreemd spervuur. Daarvan gesproken: goed vuurwerk was het dit jaar. Drop eens een comment, en laat weten hoeveel vingers het u heeft gekost!



Alice in Clubberland

Place some lights on a scaffold in an industrial space. Attach a high-voltage spot to a rotating metal arm. Then retire for a few months of reflexion and pop out a dramaturgic baby that immerses the audience in a mesmerising physical, emotional and sensorial immersion bath. That is Ruth Balvin and David Loira’s answer to “What would you do with €30 000?”, also the questioning subtitle on the lavish goldcoloured leaflet to their new play: 30 000.

With that subtitle, a baroque play or a political statement on subsidising could be suspected. None of that, though, and that’s only the first of many mental “trompe l’oeils”. In a sparse set at the industrially bare Sala Nasa, the two makers, ex-students at the London Contemporary Dance School and professors at Vigo academy, carry out their own, seemingly equally sparse, choreography.

Though their corporeal dialogue may seem simple, it never bores. They are supported by a soundtrack going from Purcell-ish arias over poppish ballads to triphop, techno and hardrock and build on their minimal scene to transform the room in a dehumanised clubbing scene, bedroom, rock concert or golf lawn. Mostly though, the audience’s imagination is their tool. Staying completely emotionally void in their physical dialogue, the music takes over the role of emotion conveyor. Distortion is used as a musical sign of confusion, lyrics speak what the robotlike doubtfulness of the dancers’ shields, and reverbs stretch out to an all too realistic post-clubbing earbuzz. Finally, some unsuspected sensory attacks challenge the audience, even physically, to become part of the experience.

Like Alice in Clubberland, we are catapulted into an experience where the dancers are depersonalised as every clubber is, even wearing uniform glitter dresses. Any uniform is acceptable if it makes you fit in. Reduced to mere puppets, symbols for the viewer’s own experiences, they need only follow the rules of music, lighting and the few props. In such a universe, it’s no wonder that real emotional moments represent the biggest void, the greatest clumsiness and silence. Concerning feelings nothing could dictate to the dancers – and it renders their bodies speechless.

The atmosphere is dark and loaded with sense and sensorial experiences. Nevertheless, this performance succeeds in walking the line between exclamation and sterility, a line sliced thinner yet by their jagged evocation of contemporary life in the fast lane.



Voor één keertje en Anglais,

Celia Ledoux

Lieve Lezer,

Hierbij een uitsmijtertje voor 2007. Een dansvoorstelling, toepasselijk dacht ik toch, aangezien de traditie ons in deze tijd tot dansen en jolijt verplicht. Maar deze alternatieve manier van vieren zal u misschien inspireren in deze Dagen van Vreugde en Comfort, zoals de Engelse Christmas carrol het wil. Als uzelf genoeg heeft van de Kerstkalkoen en de Duck à l'Orange besprenkeld met oneindige bubbelende glazen en conversatie die even snel plat valt, probeer het dan eens zoals 30 000, maar dan op een vrolijke manier. Gooi dat foeilelijke porseleinen ding tegen een muur! Versier een knap grietje/ stuk op oudejaar en heb er een oprecht vrolijke, fijne nacht mee! Ga naar keiharde muziek luisteren en geef uzelf een welgemeend applaus voor uzelf*! Ik zal u benijden en eens van ver op uw gezondheid toasten.

Met die Kerstwensen achter de knopen: Pisando Ovos was een lichtpunt in een week van denderend slecht theater. Als u zioch afvroeg waarom een verslag uitbleef: omdat het zo tranentrekkend, revolutionair saai, haaruittrekkend onprettig was. En omdat de voorstellingen om 1 uur 's nachts begonnen, wellicht.

Afijn, deze mensen bakten er wel wat van. De Oostblokkers vonden het prut, maar die mannen staan op traditie, lijkt het wel. De Zweden, Canadezen, Portugezen en Engelsen daarentegen hadden duidelijk wat clubberservaring met een flinke dosis nihilisme. En kortom, verdorie dus een referentiekader. Can't stress it enough, lieve lezer. Referentiekaders zijn essentieel voor een criticus.

* gedoemd zijt gij, Meneer Cactus! Want dat die uitspraak zo knullig klinkt is uitsluitend uw schuld. En gedoemd is uw stomme wielrenners/duivenmelkerspet!



...

Tiens zeg, heb ik me hier meteen een Kerstwaarschuwing en een ienie-mienie-opienie bijeengeschreven.

Geheel in de sfeer van het seizoen krijgt u morgen de review, peoples. En binnenkort - waarschijnlijk met een kater over mijn kop. Niet dat ik drink, maar zo raakt de nodige gemeenheid tussen de spuitsneeuw door.


Toastend op uw gezondheid en terwille van de Kunsten zichzelf een verschaald glas nauwelijks-meer-bubbel inschenkend, uw



Celia Ledoux

PS : een goed 2008, dear lezer. Veel kunst, veel liefs. May you live in interesting times!