Jungleballs! Mistlecheese!

1) Lof
over Ledoux hier op Kris Merckx weblog.
I know, I know, ik krijg er zelf welhaast kiespijn van: van blog-tot-blog verwijzingen. 't Is even erg als een stel zich wederzijds bewierokende aartsbisschoppen.
Voordeel: met die kiespijn kan ik gratis langs bij Kris Merckx zelf! (Hahahahaw. Achgott. Mijn grappen worden even bestoft als het jaar.)


2) De Performance op Sub.Fest.
was een fantastische ervaring.
Ik zag het als een aftasten, eens proberen hoe dat ging om met schrijfdingen op een podium te staan. Ik had twee weken intens nagedacht over Subversiviteit en wou de aulazitters aan de hand meenemen in mijn universum. Hen het tuintje tonen dat ik in die twee weken had opgekweekt. En en passant ook mijn schrijfbomen.

Dat op dat uur voorlezen "bravo"-en ander gejoel zou volgen, stormachtig applaus en enthousiaste jonge vrouwen die blij waren dat er werd gepraat over wat wordt doodgezwegen deed mij entwat versteld staan. Maar hey, I'm not complaining. Geef me nog een podium, kom. ("JA", roepen de bloglezers, "GEEF haar een podium, for the love of God, dat ze HIER tenminste stopt met zagen!")

Er kwam ook een heel felle, emotioneel boze tegenstem. Ook dat vind ik wel mooi (na drie dagen erover tobben). Het roept emotie op. Daar ben ik blij om. 't Is ook uit emotie geschreven.

Nee, geen oneliners hier. Ik ben begot nog altijd te verbaasd. Wie had dat verwacht van een étude?

Ah ja, bijna vergeten in al die rejaktsies: ze vonden wat ik schreef - fragmenten uit artikelreeks "The Lady's Guide to Death Options", uit roman "Letterfrack" en uit monoloog "Speed Monologue" ook mooi.

En buiten acute pijn in hartstreek niets aan overgehouden zeg. Geweldig gewoon.


3) Ecologisch eindejaar
Nauwelijks cadeaus gekocht, wel dingen gemaakt. Tot likeur aan toe zeg. Er moet mij niemand nog om consuminderen komen roepen.


4) Wensen en zo
Wat ik u allen toewens: uw diepste wensen vervuld, behalve als ze seriemoorden of anders onfris inhouden. In dat geval wens ik u een shot acute Dalai Lama.
Wat u mij mag toewensen: een sterk hartje dat geen stressredenen krijgt, behalve prettige. Onprettige heb ik er precies wel genoeg gekregen de laatste tijd.
En een nieuw laptopkeyboard. Wat, u dacht dat ik gewoon opeens HEEL erg slecht kon spellen? Allez merci.
Wat u uw eigen toewenst in het algemeen of op deze blog: ik kan het u niet zeggen, maar u mij wel! Laat het mij weten in de commentaren of per mail!
Wat ik mezelf toewens: I've got a pretty damn good idea, lieve lezer. En ik heb al geen klagen (vindikzelf).

Zo! Schenk mekaar eens een goed boek, ne ceedee, zet de BelgacomTV uit of ga eens een toneeltje kijken! Cultuur voor allen! Jungleballs! Mistlecheese!

Uw van springende kalkoenen dromende en zich (de tijd van het jaar volgend) uitzonderlijk zachtaardig en toegenegen gedragende,

Celia Ledoux

Rood is altijd schoon

Kris Merckx herinnerde ik me nog van ver in de schoudervulling-glitterende jaren ’80. Hij was de man die in de politieke debatten op “BRT 2” altijd de excuus- Marxist mocht spelen. In mijn familie was er niet veel sympathie voor rooien. Maar in deze neoliberale tijden duikt Merckx weer op: hij schreef het boek “Dokter van het Volk". Ik kreeg het op mijn bureau en het deed me radicaal met de familiale weerzin breken. Merckx bewijst immers dat hij naast een ouwe rooie ook een oude rot in zijn vak is. En nog een verdomd goede verteller ook.

37 jaar geleden was Kris Merckx medestichter van Geneeskunde voor het Volk, één van de eerste groepspraktijken van het land. Maar nog zeldzamer is dat deze dokters geen honorarium aanrekenden, leefden en werkten tussen de Antwerpse dokwerkers en niet vies waren van wat activisme. Intussen telt Geneeskunde voor het Volk 11 praktijken met 56 dokters en specialisten die stuk voor stuk zonder honorarium – dus aan een bediendenloon – werken voor simpele mensen die het evengoed verdienen als een ander, maar het niet of moeilijker kunnen betalen.

Tja kijk, ik weet wat u denkt. In zo’n verhaal zit alleen een boek voor stof-en dataslikkers. Niet dus: zoals Merckx geen gewone dokter is, is hij ook geen gewone schrijver. Dit is meer dan de geschiedenis van een Marxistische praktijk. Het is een verhaal over verdoken loodvergiftiging, onmenselijke stress en over hoe kleinzielig de Orde van Geneesheren via processen en opsluiting zijn elitarisme verdedigt. Een boek dat zonder sentimentaliteit uitlegt waarom Merckx weet waar de proteïnerijke producten staan in de Aldi en hoe "antigeneeskundige" controleartsen regelmatig levens in gevaar brengen.

Tot mijn verbazing is het ook een verhaal over hoe menselijk, open, warm deze man en zijn beweging zijn. Marxisme kan blijkbaar alles zijn wat je er nooit van zou verwachten: praktisch, correct, hooggeschoold en vernieuwend, solidair in de persoonlijkste zin van het woord. Met Merckx is een man aan het woord die vertelt over moderne helden, geloof in de toekomst, en een ander soort geneeskunde. Die wantoestanden scherp en helder aan de kaak stelt en vervolgens een plan de campagne uitlegt om ze de wereld uit te helpen. Blijkbaar kan de wereld er echt anders uitzien.
Ondanks een vleug Rood Boekje hier en daar heeft Kris Merckx een hartverwarmend, begeesterend, 422 pagina's inzicht lang ei gelegd. Elke dokter zou dit boek in huis moeten hebben. Maar ook iedereen die vindt dat idealen vandaag de dag voorbijgestreefd zijn verdient Dokter van het Volk onder zijn kerstboom. Want wie dit leest, kan niet onbewogen blijven.


Uw zich plots even rood als de kerstboomversiering voelende

Ledoux