More Random Things that go Bump in the Night


Zo.



Dus u leest nog, maar commentaart niet, vertelt me deze week Statcounter. Er is dan toch reden om te bloggen. Mijn nonkel zei altijd dat stilte het beste compliment aan de kok is.

En ik schrijf nog, al is het even winterslaap qua uitgeven. 't Is er de tijd voor ook, met al die sneeuw. Als een eekhoorn die met tevreden volgegeten buik en met een veilige stash noten onder zijn pluizige kontje gaat slapen wacht ik de op til staande publicaties af.





Verder mag iedereen zich melden die wie weet waarom mijn DVDspeler altijd in zwart-violet gaat spelen als ik Ed Wood wil zien.





Volgende week ga ik naar zee om aan Letterfrack te (her)werken zodat de Grote Vooralsnog Anonieme Uitgever er snel iets mee kan. Ik dacht dat ze niet zo gek geïnteresseerd waren. Toen kwam er een mailtje dat ze meer willen, met uitroeptekens en zo. Ik heb het even bekeken als mijn kat de vallende sneeuw en me weer aan het tikken gezet.


Twintig dagen en allerlei feesten verder zijn er nog tien pagina's herwerkt en twintig andere geschreven. Blijkbaar ben ik één van die schrijvers die niet stoppen met schrappen en herwerken. Die pagina's zien er doorleefder uit dan een oorlogshoer.


In een boek dat ik in de kast heb staan en waarin ik gaarne mag bladeren, Brouillons d'écrivains (leuke website over dit boek hier) , staat deze pagina van Flauberts Salammbô. Buiten het ontbreken van een computerbasis lijkt het geweldig op mijn paginaatjes (7e of 17e herwerking, ik ben de tel kwijt) :









De zee is altijd good om spinnenwebben uit mijn hoofd en lijf te laten waaien ook. Adem in. Adem uit.



Touwtjespringen is fijn.

Havermoutpap herontdekt als lekker warm ontbijt.

Drink wat meer koffie dan een paar maand geleden. Teken nog altijd in het schuim van elk kopje. Diep in mij denkt een klein baristaatje "als het fout gaat met dat schrijven leer ik palmbomen tekenen in melkschuim".



De winter maakt me stiller en mijn ogen groter. Er staat nog een kerststal waarin de ruggen van de herders steeds dieper doorbuigen. In de oven rode bietjes met speculaaskruiden en pompoen. Op TV Ed Wood in violetroze. 't Is beter dan de eindeloze crisisberichten. De zee is nog altijd even groot.

Mijn kat en ik rekken ons uit en kijken naar buiten of de dagen al lengen.
In de zomer zijn we allebei speelser en actiever. Zon laat mijn bloed stromen.

Zo. Tot de volgende keer, Silent Readers.


Celia Ledoux