Ambetant

Zeg hoor eens mensen...

Het mag nog altijd hoor, je plaats afstaan aan een moeder in de metro. Zelfs als ze een fijn hakje en een schoon kleedje aan heeft en die ochtend per mirakel heur haar gewassen kreeg.

Nee, ze valt er niet uit, het is gemaakt om een kleine mee te dragen, u hoeft mij ook niet zo als het derde wereldwonder te bekijken, ik ben Manneken Pis niet hein.

Als je niet wil dat ik, zo in de rapte en discreet, mijn kleine verschoon in uw toch niet bepaald chique koffieplek, voorzie dan eens een verschoonplek - en daarmee bedoel ik niet zo'n gore uitklaptafel in uw dito WC's.

Nee, u hoeft zich niet te excuseren omdat u dacht dat ze een jongen was, dat is toch geen ziekte zeker jongen zijn? Allez kom, een baby is een baby, wat er ook in de pamper zit.

En for the record: Nee-ze-is-niet-te-dik! JA dat vindt mijn pediater ook *zucht*.


Dat gezegd zijnde....


Is het wel heel sympathiek van gelijk welke (euh, snel een PC term vinden, ah voilà daar heb ik er al één: ) bedienpersoon om die baby van ons effen aanspreekt terwijl wij iets zitten te eten, elk moment vertier zorgt voor iets langer uitgestelde ontdekkingsdrang.

Kan ik die lokale TV's niet genoeg bedanken omdat ze het niet erg vonden dat Pup aan hun camera's zat en die ene keer zelfs compleet panisch van de cameraman aan het huilen sloe (zou die cameraman toch eens doorlichten, RTV: mijn dochters instinct is scherper dan dat van een wilde poema).

En ben ik de dochter bijzonder dankbaar. In bed gaan liggen en daar zonder enig amok inslapen als een roosje, dat zijn we niet gewoon. Nu mezelf nog afleren om prompt tot een kot in de nacht op te blijven op zo'n avond (*geeuw*).

Voornemens (al dan niet goed)

Volgend jaar ergens op stukken beeld gaan houwen in het weekend.

Meer per direct: niet neuten over zware metalen in make-up, maka-up zoeken zonder zware metalen. Hopelijk zijn de bio-merken qua pallet al uit die clownskleuren van een paar jaar terug gegroeid zodat ik uit arren moede niet weer een Paris XL binnensukkel.

Nog meer per direct: vrede vinden met mijn pasgeknipte frou, hij schijnt me goed te staan nochtans.

Toch maar weer eens zuivel proberen. Kaas: lekker. Pup: misschien niet meer allergisch.

Te overleggen: weekend uit boeken, want thuis heeft The Man een nietsdoen-inhibitie en gaat hij toch weer aan het rommelen en stapeltjes maken hoe graag ik ook met mijn ogen dicht zou willen doen alsof onze tuin in Toscane of Puglia ligt.
Who cares als we op een ander niet slapen? 't Is wel mooi op een ander. (wel jammer dat het door slapeloze heimweekleine is, niet door wilde nachten van weleer*)
* weleer= pre-baby.

Nader te bekijken

Ben ik met dat recente snoezig-jurkje-gehaak van mij nu op de superhippe bandwagon gesprongen of is het een voorbode van een shit-ik-ben-in-mijn-grootmoeder-veranderd nachtmerrie? Zware overwegingen te maken en knopen door te hakken.