Handwerk

Post-boek-bedrijvigheid


Na een boek, een examenreeks of elke andere grote geestelijke inspanning overvalt mij altijd een gigantische drang om stuff met mijn handen te doen.

Mijn huis raakt dan geschilderd, mijn vloer geschuurd of mijn al dan niet willige vrienden de recipiënten van confituur of "kunst".

Hoewel de deur en de gang node een lik verf kunnen verdragen hou ik me in wegens warm weer en rondtoddelend Puppy. De verf is bio en dus babyproof, maar verwoestgrage dreumesen slopen een pasgeverfde muur zo.

De huisvlijt zag er dus wat anders uit con Bebe.
* rabarbermeringue, merci Madame Zsazsa, het smaakte twee dagen lang en veel te veel stukken later nog naar meer.
* rabarbersiroop, ook al van Madam Zsazsa maar minder gelukt, wegens willen gezond doen. Dadelstroop: niet hetzelfde als simpele ongezonde suiker.
* bresaola: ligt ergens ofwel te rotten ofwel te rijpen, ik wacht ongeduldig maar met gezonde vreze af. Het schijnt dat een mens ooit in zijn leven charcuterie moet hebben gemaakt; bij deze dus.
* quiche met wildpluk; netels, paardebloemblad en iets dat op vogelmuur leek maar het dan toch niet was, het was dus een licht riskante quiche die ik zeer voorzichtig genuttigd heb, maar niks geen buikpijn of zo.
* plannen gemaakt wat ik allemaal met wilde vlier ga uitspoken.
* Nog meer wildpluk, geïnspireerd door de Groene Vrouw.
* Allerlei voor mijn doen culinaire hoogstandjes, zoals impro-kefta met reuzel, daarbij gevulde gierst en zoetzure saus (maar dus niet uit pottekes) of impro-lamscassoulet met raapstelen, salie, worstjes en daarbij tuinbonen in ganzevet - lees dit ding met spelfouten en al en wees nooit meer bang van vet; zelfgemaakte vlierlimonade, Hot cross buns, dat soort licht exotische concocties.


Verder ook nog een interview bij TV Oost op de agenda deze dinsdag; samen met Kapitein Winokio naar het schijnt. Zie ik die Held der Intellectuele Ouders eindelijk ook eens. Die mens heeft in ieder geval een site die veel flasher is dan de mijne, ik ga mijn vrienden toch beter moeten kiezen tiens.

Dit keer laat ik de dochter buiten de studio rondtoddelen en allerlei mediavolk versieren; ze heeft een mamaplak-fase en vindt dat niet tof, wellicht. Maar tijdens het interview op RTV liet ze overduidelijk merken dat het genoeg is geweest met de media-exposure, en dat die mannen hun camera's ergens kunnen steken.
Waarschijnlijk kom ik voorbij in een eindejaarsoverzicht met Pup; ze heeft namelijk 15 minuten lang hartverscheurend gehuild terwijl ik vergeefs probeerde iets over mijn moederboekske te zeggen.

Aan alle mensen in de Kempen: dit gebeurt anders, echtwaar, noooooooit.