In Dubio


Onlangs praatte ik met een kennis over borstvoeding. Zij heeft geen kinderen, maar volgde wel van dichtbij de keuze van haar zus om niet te voeden en de daaropvolgende stigmatisering, die volgens haar alomtegenwoordig, hard en aan haar toon te horen schandalig was. Ze vond het trouwens ook niet beter, de borst, of toch niet veel.





Daar was ik het niet mee eens. Zo respectvol mogelijk, en ik ging in op de stigmatisering van de borstvoedende moeders. Zo'n beetje in de geest van "we zijn eigenlijk allemaal hetzelfde en we vechten als moeder ook met hetzelfde beest".

En toch ziet die kennis mij nu als een soort borstvoedingsmaffioso, denk ik. En ik zit daarmee, jong. Want ik heb dat mens graag, en nu voel ik toch - ingebeeld of niet - een soort air van fanatisme tussen ons hangen, wat mij wreed stoort. En algemener: als het nu iets is dat elke moeder genoeg heeft, en waar ik niet toe wil bijdragen, is het wel schuldgevoel.

Sinds dat gesprek ben ik in dubio. Ik merk natuurlijk wel de andere kant, en die is ook niet mis. De mensen die lang voeden van de zotte vinden laten harde, gemene, ongefundeerde maar wel alom beaamde commentaar horen. Borstvoeding is het beste, blahdiblah, maar wacht tot je het geeft, dan kan je 't horen.






Ik heb me dermate ingelezen dat ik weet hoe gezond, normaal, [hier nog een hoop borstvoedingspromotalk van enthousiaste moeder die ik u bespaar] is, krijg van medici te horen dat ik met Pups neiging tot koemelkallergie alsjeblieft gewoon zo lang mogelijk moet doorgaan. Bovendien is het ook nog eens effe een persoonlijke keuze, folks, dus - hoe decoratief het ook is - haal uw neus eens uit mijn décolleté en ga op een ander palaveren en debatteren. Ik zit ook niet met mijn borsten in uw gezicht.


Het blijft, onder al mijn luchtigheid, desondanks zeer doen als mijn schoonmoeder met een dichtgeknepen mondje en een blik op" JAKKES" en *storm* haar armen én benen over mekaar kruist en wegkijkt van mijn "onwelvoeglijke" activiteiten. Zijnde dat ik mijn dochter dus de borst geef, op een manier dat ze er echt niks van ziet en trouwens zeer minimaal - ik begin er in haar aanwezigheid pas aan als het wijzen van ons Pup op mijn borsten onder luid "DIE!" opvallender wordt dan het voeden zelf, want ik snap dat wel, dat mens is van een andere generatie en wel meer mensen schrikken van een grote baby aan de borst.

Aan het "borstvoeding is het best"-discours heb ik ook een broertje dood. Môh vent toch, het beste. Dat is doodnormaal, de rest is gewoon slechter. Daar is niks verheven aan, het is gemakkelijk en simpelkes. Ik hoef nog verguizing noch piëdestal.


En dan komt de spagaat. Want als je zegt dat het een normaal is, zeg je dan dat het ander abnormaal is? En is dat dan stigmatisering? Nee, zeggen de borstvoedpeoples. Dat is hoe het is.

Alleen ga je daarmee voorbij aan de eerste regel van PR. Want wat die BV-folks willen, is meer baby's aan de borst. Meer moeders tonen hoe simpel, schoon, fijn, goed geregeld dat voeden is. Met deze klap jagen ze juist hun publiek mee in het harnas. Hun publiek is niet wie al borstvoeding geeft. Wel de mensen die flessen kiezen. Niet omdat ze dat willen - wie ben ik om te roepen dat iedereen móet voeden - wel omdat ze niet anders of beter weten.

Dus.

Hoe doe je normaal als je daarmee zot verklaard wordt?

Hoe laat je zien: dit is, in tegenstelling tot wat die onsympathieke gladde Nestlé-marketingrakkers zeggen, makkelijk en stukken simpeler dan dat gehannes met die flessen?

Hoe maak je de borst weer even sympathiek doorsnee als uw lievelingsbuur of -tante?

Hoe krijg je het maffia-etiket waar het hoort: weg van de huisvrouwen-vrijwilligersorganisatietjes, en hup weer bij de gigantische, miljardenverdienende koe/poedermelklobby?

Nogal eens een vraag op de vroege ochtend hé, mensen.


Als uitsmijter een viraal nieuwtje waarover ik me al dagen de kop breek: kan dit nieuwsbericht nu echt zijn? Is er echt een vrouw uit de ouderlijke macht ontzet en haar kind weggehaald omdat ze borstvoeding gaf? Allez mannen. Dat móet toch een fabeltje zijn.


Als het echt is, zijn we het vast over íets eens. We vinden misschien niet allemaal dat borstvoeden moet, en zeker niet tot anderhalf-twee-tot hij naar de universiteit gaat. Maar een moeder van haar kind weghalen omdàt ze borstvoeding geeft... dat vinden we toch allemaal te zot om waar te zijn, zeker?