De sletten hebben gelijk

Beste Marc,

De Standaard publiceerde de 16^e een mooi geschreven stuk van u. Geen wonder; u bent een uitstekend schrijver. Mijn antwoord is vast niet zo welsprekend. Maar misschien legt het wel een aberrante denkwijze bloot.

Over bloot gaat het ook in uw artikel over de Slut Walks. U vindt ze niet nodig. Over de hele wereld komen vrouwen bijeen, al dan niet als sletten gekleed, en demonstreren rond het idee “een vrouw als slet gekleed vraagt niet om verkrachting”. Natuurlijk moeten we tegen dat idee ingaan, zegt u. Alleen vindt u het middel twee keer niks.

Blote vrouwen: kom dat zien!

Wij arme vrouwen. We kunnen gewoon niet anders. Niet elke vrouw kan schrijven als u, en daarbij worden ze vaak minder serieus genomen. De traditionele protestvorm van vrouwen loopt via het lichaam. Zelfs vandaag is dat niet eens zo gek. Wij kunnen brieven schrijven tot we een ons wegen, die komen soms in de krant. We doordringen, als we maar hard en lang genoeg stoten, wel eens moeizaam een glazen plafond. Maar dacht u echt dat een stel protestbrieven de globale aandacht van deze virale Slut Walks had gegenereerd?

Zo gaat het nu eenmaal in onze cultuur: een vrouw die haar lichaam toont, daar wordt op gelet. Daarmee is de Slut Walk hét wapen bij uitstek. Het gebruikt wat de vrouw soms fataal wordt en haar vaak dwars zit – die overdreven aandacht voor haar uiterlijk en lijf –juist als middel om een werkelijk en pijnlijk actueel issue aan te kaarten.

Achterlijk maar niet zeldzaam

Die ene “achterlijke Canadese politieman” – zoals u hem noemt – staat in zijn mening dat vrouwen soms tot verkrachten uitnodigen verre van alleen.

Onlangs schreef een Britse journalist in the Guardian over de brutale verkrachting van zijn vrouw op vakantie in Frankrijk. De politie vroeg ook deze vrouw uit over de lengte van haar jurk en of die haar schouders bedekte. Wie geen vragen stelde, behandelde haar ongeduldig, als een stuk bewijs - niet een mishandeld, pijnlijk aangevallen mens. Die behandeling bleef schrijnend hangen doorheen het artikel. Het trauma van de echtgenoot en het slachtoffer leek, door de insinuatie dat zij mede-oorzaak was aan haar ongeluk, flink aangescherpt.

Veel verkrachte of aangerande vrouwen krijgen, net zoals zij, vanwege autoriteiten de vraag gesteld. “Hoe was u gekleed?” Die vraag kwetst, en laat wereldwijd het waanidee voortleven dat je erom kàn vragen. Een grote meerderheid vrouwen durft nog steeds geen aangifte doen. Bij onderzoek antwoorden velen dat vrees voor onprettige afhandeling een grote factor is.

Persoonlijke trauma's en dominerend gefluit

Ook u lijkt een zeker trauma te hebben opgelopen, maar dan van een andere aard. Het feminisme van de jaren ‘70 zou het op uw en uw medeman’s pietje hebben voorzien, en dat bent u niet vergeten. Of toch bijna; seksualiteit zouden zij als uiting van agressie hebben bestempeld.

Dat is een verhaal van de klok, maar niet het pietje – pardon, de klepel horen luiden. Niet seksualiteit is agressie (al vinden sommige vrouwen dat, en valt dat gezien hun ervaringen wel te begrijpen). Wel is seksualiteit een typisch wapen dat mannelijke agressie uit. Wil een man zijn macht over een vrouw doen gelden, dan gebeurt dat vaak seksueel. Aanranding, verkrachting: het zijn geen puur seksuele daden, hebben met scheppende liefdesdaden niets te maken. Wel met bedoelde vernietiging. Ik ben sterker, dus ik neem je, ook kwaadschiks. Dat is geweld.

Dat een bouwvakker nafluit kan uit gelijkaardige dominantie voortkomen, zij het van iets onschuldiger aard. Voor een enkele vrouw mag dat misschien geruststellend zijn, vaak worden harde kreten, vuile woorden, onprettige termen geroepen. In veel gevallen gaat het zelfs om uitjouwende pesterij. Flatteren doet dat niet; het roept onzekerheid en onveiligheid op. Menig Brusselse wijk wordt door jonge vrouwen gemeden. Ze krijgen er allerlei seksuele beledigingen over zich heen, alsof er een permanente oorlog moet woeden in onze best vredige hoofdstad. Wat een hoffelijke mannen? Nee dus. Dit is net zoals een verkrachting, geen poging tot flatterie of hofmaken, wel tot domineren en door het slijk halen. Dat is geen toenaderen, maar bang maken en afstoten. Alweer: agressie.

Geen slutwalks, maar wel...?

Dan is er uw voorstel tot egalisatie. Het ligt namelijk gewoon aan ons. Wij domme vrouwen. Als we jullie mannen seksueler gingen behandelen, zouden jullie in geschoren benen en korte broeken gaan rondhupsen. Tja, Marc: zelf ban ik dat mentale beeld liever op straffe van acute frigiditeit en ’n bouwvakkersspleet, waarvoor wij ter liefde van de gelijkheid van u moeten gaan vallen, nodigt ook niet tot opwinding uit. Wat dat idee aan misstanden qua seksuele agressie moet rechttrekken, ik trouwens nog steeds niet.

Uw ontspoorde seksuele Utopia laat ik voor wat het is, maar op één detail mag wel worden ingegaan. Seksualiteit kunnen vrouwen – in tegenstelling tot wat u beweert – best op hun eentje beleven. Uit onderzoek blijkt zelfs dat ze mét mannelijke partner een stuk minder kans op bevrediging hebben; die racen, zelfs in deze verlichte tijden, vaak nog op hun eigen orgasme af.

Meer to the point echter is onze culturele realiteit. Wie weet vindt een vrouw uw voorstel fetishistisch leuk. Traditioneel echter worden mannen op hun sexiest gevonden wanneer ze zelfvertrouwen uitstralen in een frisgewassen, verzorgd, niet-exhibitionistisch uiterlijk, als ze met aandacht en niet al te demonstratieve sensualiteit weten te veroveren.

Een té strak plaatje? Natuurlijk: net als uw karikaturale aantrekkingsschets van het decolleté. De man of vrouw moet je nog aanstaan en het innerlijk wil ook wat. Wel weerspiegelen die clichés een eeuwenoude gewoonte. Mannen beminnen vrouwen niet alleen via seks en seksualiteit, ze straffen hen er ook mee af, en leven op die manier hun agressie uit. Vrouwen hebben hun lichaam niet alleen als trots, maar ook als gevaarlijke, onwillekeurige aantrekkingspool en beoordelingspost.

Laat ons allen sletten zijn!

In die realiteit, Marc, betekenen de Slut Walks juist vrouwelijk herclaimen van hun lichaam. Een uiting van durf en trots tonen ze, ten opzichte van een nog steeds verschrikkelijke realiteit. De Slut Walks parodiëren, en gebruiken het lichaam dus humoristisch als allersterkste wapen tegen de angst. Eén dag als slet verkleden zorgt zoals in de traditie van Walpurgisnacht, voor het uitbannen van de boze geesten. Van de boze mannen, want die bestaan zelfs écht. Gelukkig zijn de sletten, vuil en vol branie, nooit bang.

Ik apprecieer uw stuk als voorstel tot verzoening best. Maar het ligt zo veraf van wat de realiteit elke dag toont. Deze “sluts” zijn helemaal niet verwarrend. Ze zetten hun pijn juist messcherp om in kracht. Weet u wat: ik weet het goed gemaakt. Loopt u in de volgende Slut Walk zelf mee. Zo steunt u een daad die voor positievere seksualiteit pleit, zet u een neus naar al die donkere bedoelingen. En dan kan u tóch die korte broek waarover u het hebt eens aan.

In genegenheid benieuwd naar die geschoren benen,

Celia Ledoux