Dienstmededeling over internetpauze en geschudde hoofden

AUW.


Mensen, ik weet wel dat u met spanning en popcorn in de hand op het vervolg van de correspondentie tussen Marc Reugebrinck en mij aan het wachten bent (tussen twee schrijvers! Over seks! En sletten! Ja, met zo'n luizige lay-out moet ik mijn lezers érgens mee lokken).

Maar het zal moeten wachten.

Ik heb gisteren een hersenschudding opgelopen. Hoewel dat tijdens de dochter-uren was, en ik dus eigenlijk een werkongeval aan het lijf heb, krijg ik van de Bond der Werkende Moeders niks en van de Schrijversvakbond nog minder, dat zijn toch wel twee ongelofelijk on-solidaire beroepen die ik heb gekozen.

U moet mij de eventuele schrijffouten en het hiatus (de hiatus? Boehoe. Kan niet eens meer schrijven. Auwauwauw.) maar vergeven. Licht doet pijn, en ik merk per minuut internet duidelijker dat zo'n monitor gewoon een gepixelde lichtbak is.

Daarbuiten: nog wat online complimenten over het boek nagelezen, in de hoop dat dat me zou opbeuren. Uiteraard, wat gebeurt er: ik lees oef, hoera en jippie's, voel me een stuk beter, maar bots dan op een commentaar dat het heeft over mijn hinniklach op de radio.

Eén commentaar. Maar dàt blijft me weer bij, natuurlijk. Ik een stukje radio nabeluisteren om te verifiëren, blijkt de mens nog gelijk te hebben ook, ik hinniklach als ik nerveus ben. En nerveus was ik ja, wat wil je, een eerste optreden op Radio 2 en Radio 1, een hoop lokale TV's... Enfin, om kort te gaan: ik heb dus de volledige ether een maand lang volgehinnikt.

Wat echt een affreus denkbeeld voor me is. Het blijft me maar achtervolgen in mijn kloppende kop (waarschijnlijk het getrappel van hoeven).
Nu ben ik echt geen mens om te hinniken. Geen paardengezicht, geen eeuwig gegrijns of toffe-peer-neigingen. En toch die vieze nerveuze lach. Jakkes.
Buiten het ondecoratieve aspect leidt het af van alle zinnigs dat wordt gezegd, en denk ik alleen nog "mens hou op met hinniken en neem wat haver" (terwijl ik door die hersenschudding eigenlijk helemaal geen honger heb).

Dus nu ben ik buiten gehersenschud ook gedeprimeerd. Bloemen, kransen en opbeurwensen altijd welkom, hoor.

In afwachting hier een artikeltje over unschooling, dat zo'n 10 jaar oud is maar actueler dan ooit, en dat best interessant denkvoer levert. En geen GEHINNIK.

Op allerlei wijzen ietwat gebousculeerd de uwe,

Celia Ledoux